Στην όχθη του ποταμιού των αστεριών , στο λαμπρό φως της
μακριά ο βοσκός από των αστεριών την κόρη
το ασπρο της χέρι στη σαίτα
μα τι κι αν βράδιασε το σχέδιο δε λέει να τελειώσει
βροχή τα δάκρυα για την απόσταση που τους χωρίζει
αν και τα νερά είναι ρηχά και διάφανα
δε γίνεται να τα διαβούνε
Σεπτέμβρης . Μήνας επανεκκινήσεων και γλυκιάς προσμονής . Πριν πέσει πάνω μας βαρύς ο μανδύας του χειμώνα . Στα στενά των Εξαρχείων , στις βραδυνές μας βόλτες , στις μπύρες που πίνουμε παράλληλα με τις γραμμές του τραίνου , το πνεύμα του καλοκαιριού είναι ακόμη παρόν . Ας το κρατήσουμε ζωντανό . Μέχρι την πρώτη βροχή . Tουλάχιστον
Μετά από αρκετό πραγματικά καιρό είπα να ξαναγράψω στο blog αυτό . Η αφορμή ήταν το live των
Black Fantasy στο six dogs την Κυριακή το βράδυ. Ήταν ο ορισμός του αναπάντεχου μιας και έσκασαν από το πουθενά ( ;) και βρέθηκαν να παίζουν μπροστά το πολύ σε 30 άτομα...και όμως κατάφεραν να μας κρατήσουν το ενδιαφέρον και με το παραπάνω με μια τραγουδίστρια που μου θύμισε πολύ την τραγουδίστρια των Mary and the Boy , με κόμμωση και στυλ βγαλμένα κατευθείαν από γερμανικό καμπαρέ του μεσοπολέμου , ενώ και το έτερον ήμισυ του group , ο κιθαρίστας και μπασίστας που ακούει στο όνομα Bat Halliday θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πρωταγωνιστής σε μια από τις πρώτες ταινίες του Jarmusch . To σκηνικό συμπλήρωναν ένας εξαιρετικός σαξοφωνίστας (guest) με φάνκι πουκάμισο , μάσκες , βεντάλιες και κολιέ από κόκαλα που παρέπεμπαν μάλλον στους Cramps και το death rock . Όλα αυτά έδιναν πολύ όμορφα με τη μουσική που μου θύμισε πολλά πράγματα ( όπως π.χ τους Tuxedomoon) , αλλά και τίποτα συγκεκριμένο ταυτόχρονα. Γεγονός που είναι ίσως και το σημαντικότερο , δηλαδή η αυθεντικότητα του ήχου τους που είναι και το ζητούμενο , άλλωστε , στη μουσική . Όσοι βρεθήκαμε στον μικρό αυτό χώρο την Κυριακή νιώσαμε ότι μόλις είδαμε ζωντανά ένα από τα καλλίτερα φυλαγμένα μουσικά μυστικά αυτής της πόλης που , ίσως , θα ήταν προτιμότερο να παραμείνει έτσι : για λίγους μυημένους και πάντα σε μικρούς , σκοτεινούς και καπνισμένους χώρους..
another night in.....λίγο κονιάκ, λίγη σοκολάτα......charles mingus στα ηχεία... το παράθυρο ανοιχτό ίσα ίσα για να φεύγει λίγο ο καπνός...θυμάμαι εκείνον τον ιμπρεσιονιστικό πίνακα που απεικονίζει ένα παρισινό καφέ..απόψε δεν θα αποτελέσω μέρος αυτού του πολύβοου, γελαστού και μεθυσμένου πλήθους...τουλάχιστον πρόλαβα να χαρώ αυτή την εξαίσια χειμωνιάτικη μέρα...ο ήλιος στην Καλλιδρομίου...η ησυχία του μεσημεριού..ο κόσμος να καλωσορίζει το σαββατοκύριακο...είναι ωραία ημέρα η Παρασκευή...ακόμη και αν είναι 13...παίζει το summertime..ακόμη και αν το καλοκαίρι είναι μακριά, η σημερινή βραδιά έχει κάτι από την γλυκύτητα του καλοκαιρινού βραδινού...ίσως είναι ότι βρίσκομαι και αρκετά μακρυά από το κέντρο της πόλης...αυτή την πόλη τελικά δεν την βαριόμαστε εύκολα..απλά είναι κάποιες νύχτες που θέλουμε να μείνουμε μόνοι μας , μακριά της..μόνο και μόνο για να πάρουμε μιαν ανάσα και να μπορέσουμε να βουτήξουμε ξανά στα σκοτεινά και λασπωμένα νερά της..κονιάκ κανείς ;
Το ελληνικό ροκ είναι μια μακρά και πολυσύνθετη ιστορία. Ξεκίνησε ήδη από τη δεκαετία του '60 , όταν πολλά γκρουπάκια προσπάθησαν και κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να μιμηθούν τα ξένα ροκ εν ρολ που άκουγαν στον σταθμό της αμερικάνικης βάσης , Ενδεικτικά αναφέρουμε τους Forminx ( το πρώτο συγκρότημα του Βαγγέλη Παπαθανασίου) , τους Idols , τους Olympians. Μετέπειτα , στα 70ies , το ροκ έγινε πιο "βαρύ", πιο πομπώδες καλλίτερα και σαφώς πιο πολιτικοποιημένο. Στην Ελλάδα της δικτατορίας, το γενικότερο πολιτισμικό πλαίσιο δεν ήταν ευνοϊκό για να ανθίσουν τέτοιοι "ξενόφερτοι" ήχοι , παρ' όλα αυτά υπήρξαν αξιόλογα πράγματα , όπως ο Πουλικάκος και οι Εξαδάκτυλος, οι Aphrodite's Child, οι Socrates και προς το τέλος της δεκαετίας , ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Τα πάντα άλλαξαν τη δεκαετία του '80 , αφού η ορμή του punk και του new wave έδωσε νέα ώθηση στην ελληνική σκηνή , η οποία μάλιστα έδωσε εκπληκτικά δείγματα κυρίως στον αγγλικό στίχο, αποδεικνύοντας ότι μπορείς να παίξεις ροκ κάλλιστα και χωρίς να είσαι Άγγλος ή Αμερικάνος. Κάπου εκεί , στα μέσα της δεκαετίας έσκασε και το φαινόμενο " Last Drive" , μιας μπάντας που επρόκειτο να θέσει πολύ ψηλά τον πήχη για την εγχώρια σκηνή. Εραστές του garage rock , του surf , των blues αλλά και των ρεμπέτικων ( έχουν διασκευάσει και το ξακουστό Μισιρλού μεταξύ άλλων), κατάφεραν να τα δέσουν όλα αυτά σε ένα εκρηκτικό μείγμα, που φέρει όμως την δική τους ξεχωριστή ταυτότητα. Η βραχνή φωνή του Alex, οι στίχοι -αναφορά σε διάφορους " μύθους" (ταινίες , ακούσματα , βιβλία) , οι σκληρές αλλά και μελωδικές ταυτόχρονα κιθάρες , αλλά πάνω απ' όλα αυτό το δυναμικό r'n'r attitude και η ιδιαίτερη σκηνική παρουσία είναι που τους έκαναν αγαπητούς όχι μόνον στη χώρα τους , αλλά και στο εξωτερικό , όπου και περιόδευσαν αρκετές φορές άλλωστε. Οι Last Drive , μετά από μια μακρόχρονη διακοπή σχεδόν 15 χρόνων , επανενώθηκαν το 2007 , έβγαλαν νέο δίσκο και είναι ξανά εδώ , για να αποκτήσουν νέους φανς αλλά να θυμίσουν και στους παλαιότερους ότι ήταν και είναι ίσως ότι καλλίτερο έχει να επιδείξει το ελληνικό ροκ , μαζί με τις Τρύπες και 2-3 άλλα ονόματα ( οι εξαιρετικοί Στέρεο Νόβα μπορούν ίσως να καταταγούν εδώ αλλά και στην ηλεκτρονική σκηνή). Αν τους πετύχετε να παίζουν κάπου ζωντανά μην κάνετε το λάθος να τους χάσετε !!
εδώ η μίνι συνέντευξη που μας παραχώρησε ο τραγουδιστής των Last Drive Αλέξης Καλοφωλιάς για λογαριασμό του mixtape.gr :
Το 1993 , σχεδόν 20 χρόνια πριν, ο Tom Hanks κέρδιζε το όσκαρ Α ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Philadelphia . Υποδυόταν έναν διαπρεπή δικηγόρο , ομοφυλόφιλο , ο οποίος απολύθηκε από την δικηγορική εταιρεία στην οποία δούλευε όταν μαθεύτηκε ότι πάσχει από τον ιό του AIDS. Στη συνέχεια βλέπουμε την προσπάθεια του να δικαιωθεί , τόσο ο ίδιος όσο και σε συμβολικό επίπεδο, όλοι οι ομοφυλόφιλοι οροθετικοί. Σήμερα , τρεις δεκαετίες μετά την εμφάνιση του ιού, το AIDS παραμένει ο μεγάλος άγνωστος. Μπορεί η χρήση του προφυλακτικού να είναι πλέον ο κανόνας , τα στοιχεία όμως δείχνουν ότι τα κρούσματα του ιού στη χώρα μας έχουν αυξηθεί δραματικά , τόσο ανάμεσα στους τοξικομανείς ( όπου έχουν πραγματικά " εκτοξευθεί" ) , όσο και στον υπόλοιπο πληθυσμό. Και μπορεί να πολλοί από εμάς να μην γνωρίζουμε προσωπικά ούτε έναν οροθετικό , αλλά η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό τέτοιων ανθρώπων οι οποίοι προσπαθούν να συνεχίσουν να ζουν , έστω και κουβαλώντας αυτό το " στίγμα " . Το θέμα είναι γιατί το AIDS συνεχίζει να αποτελεί θέμα ταμπού. Μήπως είναι καιρός αυτή η περίφημη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία να γίνει επιτέλους πραγματικότητα μπας και βγουν , οι νέες γενιές τουλάχιστον , από το σκοταδισμό ; Ένα άλλο ζήτημα , επίσης , είναι οι υγειονομικές παροχές και βοήθεια προς τους πάσχοντες , σε μια εποχή που τέτοιες δαπάνες πρόκειται να συρρικνωθούν. Όπως και η πρόληψη , η οποία περιορίζεται σε κάποια φυλλάδια που μοιράζονται μια φορά το χρόνο , την παγκόσμια ημέρα του
