Η γλώσσα του λαού

 Υπάρχει πράγματι μια αναγνωρισμένη πολυσημία , μια επίσημη αιμορραγία του νοήματος. Το Πασόκ κάτι ξέρει όταν τη χρησιμοποιεί στις ανοικοινώσεις του , μόνο που οι διανoούμενοι τείνουν να την αναπαράγουν συστηματικά , είτε λογιοτατίζοντας είτε πιθηκίζοντας τους τεχνοκράτες. Απέναντι σε αυτό τον κίνδυνο υψώνεται μία και μόνο δύναμη, πολλές φορές άναρθρη , ποτέ όμως συμβιβασμένη : κι αυτή είναι η γλώσσα του λαού , που δεν είναι ούτε δημοτική ούτε καθαρεύουσα. Όσοι την εγκαταλείπουν μιλάνες απλώς σαν νομάρχες , δημοσιογράφοι , συγγραφείς της μόδας , μεταφραστές του Λακάν και πάει λέγοντας. Όσοι προσπαθούν να την προσεγγίσουν ( ο δρόμος είναι δύσκολος) μεγαλουργούν και τότε έιναι που η σήμανση σκύβει  ταπεινά το κεφάλι στη σημασία. Απ΄το Σολωμό στον Σεφέρη και τον Λορεντζάτο , η ελληνική γλώσσα λάμπει γιατί μετουσιώνεται σ'ένα έργο . Το ίδιο όμως συμβαίνει και στην Ευδοκία , τη μεγάλη αυτή ταινία του Αλέξη Δαμιανού , όπως έχει συμβεί και σε μερικές " άναρθρες " κραυγές που εκτοξεύει στις ταινίες του ο Βέγγος. Άλλωστε , αν θυμάμαι καλά , η πρώτη επιταγή σύμφωνα με τον Σολωμό , είναι "υποτάξου πρώτα στη γλώσσα του λαού και , αν είσαι αρκετός , κυρίεψέ την" .

Χ.Βακαλόπουλος , περιοδικό Αντί , Τ.260 , 11-5-84

  " Ο Αισχύλος είναι συχνά απελπισμένος και μολαταύτα ακτινοβολεί και θερμαίνει . Στο κέντρο του σύμπαντός του δεν ίσταται η πενιχρή απουσία νοήματος αλλά το αίνιγμα , δηλαδή ένα νόημα που δύσκολα μπορεί νάπομαντευθεί διότι τυφλώνει. Και κατά τον ίδιο τρόπο μπορεί και για μας τους ανάξιους , όμως επίμονα πιστούς γιους της Ελλάδας , που επιζούν ακόμη σ΄αυτόν τον σπαρασσόμενο αιώνα , η πυρκαγιά της ιστορίας να είναι ανυπόφορη. Όμως εγκαρτερούν ,  διότι θέλουν να εννοήσουν. Καταμεσής του έργου μας , κι ας είναι αμαυρό , λάμπει ένας ανεξάντλητος ήλιος."    

Α.Καμύ
Από το βιβλίο " Ο Αλμπέρ Καμύ και η εποχή του " του Β.Χ Παλιγγίνη , εκδ. Οδός Πανός

                           
                                                                                                         
                                                            

Περί εμμονών

   
     Αθήνα. Κέντρο, όλοι σχεδόν οι δρόμοι. Ακαδημίας , Μπενάκη , Καλλιδρομίου. Αμέτρητες φορές τα πάνω - κάτω. Η Πατησίων , φυσικά . Η Κεφαλληνίας. Και η Κυκλάδων. Η Κυψέλη γενικώς. Τα Εξάρχεια , όλες τις ώρες και εποχές . Κυρίως μεσημέρι. Το Σέλας , το Cusco. Καφές γαλλικός με άρωμα φουντούκι ή φρέντο εσπρέσσο. Το υπόγειο δισκάδικο της Μασσαλίας με τις δυσεύρετες συλλογές της Creep Records. Το ελληνικό νιου-γουέηβ , ήχος άλλης , μυθικής πια εποχής. Τα ονόματα των συγκροτημάτων , ενδεικτικώς : Metro Decay , Art of Parties , South of no North . Συνακόλουθα , το υπόγειο στην Πλατέια Αμερικής και το σχετικό τυροπυτάδικο , Μηθύμνης και Πατησίων , μετά από το ξενύχτι. Το αναγνωστήριο στην Ιπποκράτους και οι προβολές στην Ιριδα. Ζαν Βιγκώ και Ταρκόφσκι . Πάρτυ στο μισοσκόταδο με " She's lost control again" . Κάποτε , η γωνία Πουλχερίας και Βουλγαροκτόνου . Οι παλιές , χειροκίνητες φωτογραφικές μηχανές . Πάντα ρωσσικής κατασκευής. Με χρώματα λίγο φλου . Η Ντισκολάτα των Στέρεο Νόβα. Τα σκούτερ πριν ξαναγίνουν μόδα. Τα κοντά μαλλιά στις γυναίκες. Οι Belle and Sebastian. Ο Θανάσης Μήνας στο μικρόφωνο τοu ροκ φμ . Το Closer στη Σίνα. Το Αλφαβίλ στη Μαυρομιχάλη . Τα παλιά τέυχη του Ποπ και Ροκ και της οδού Πανός. Το cheese cake και τα γλυκά , γενικώς . Οι βιντεοκασσέτες με στιγμιότυπα από Μουντιάλ και η φωνή του Αλέξανδρου Θεοφιλόπουλου . Τα σκαλοπάτια που οδηγούν στο Λυκαβηττό . Τα γραμματόσημα . Εσύ...

6 Μαρτίου

  Το Ημερολόγιο

  6 Μαρτίου


  Πρωί τώρα . Διαβάζω Σικελιανό . Το δωμάτιο γύρω μου διάφανο σαν κρύσταλλο , μια υποψία από άρωμα τσαγιού . Ευχαριστώ τον Μεγάλο Αδιάφορο για τις ολίγες τούτες ώρες : την υπόκωφη , μαλακή τέρψη , την βιαστική χαρά , την αποστήθιση του βίου.

                                           
                                                              ( Ηλίας Λάγιος , Πράξη υποταγής ,  εκδ. Ερατώ)
   

Στην όχθη του ποταμιού των αστεριών

      Στην όχθη του ποταμιού των αστεριών , στο λαμπρό φως της
      μακριά ο βοσκός από των αστεριών την κόρη
      το ασπρο της χέρι στη σαίτα
      μα τι κι αν βράδιασε το σχέδιο δε λέει να τελειώσει


      βροχή τα δάκρυα για την απόσταση που τους χωρίζει
      αν και τα νερά είναι ρηχά και διάφανα
      δε γίνεται να τα διαβούνε

      ούτε οι χτύποι της καρδιάς να γίνουν λέξεις


                                                                   ( E.Paound , Cathay , μτφ. Τάκης Μενδράκος) 



      

Σεπτέμβρης

      Σεπτέμβρης .  Μήνας επανεκκινήσεων και γλυκιάς προσμονής . Πριν πέσει πάνω μας βαρύς ο μανδύας του χειμώνα . Στα στενά των Εξαρχείων , στις βραδυνές μας βόλτες , στις μπύρες που πίνουμε παράλληλα με τις γραμμές του τραίνου , το πνεύμα του καλοκαιριού είναι ακόμη παρόν . Ας το κρατήσουμε ζωντανό . Μέχρι την πρώτη βροχή . Tουλάχιστον

The Medium is the message