When the sun hits

Όταν ο ήλιος χτυπάει κατακούτελα και σε ζαλίζει γλυκά _ τραγούδι γραμμένο θαρρείς για το ελληνικό καλοκαίρι _ on repeat από χτες το βράδυ _ slowdive , ένα από τα καλά κρυμμένα μυστικά της αγγλικής ποπ_ μας ταξιδεύουν σε κυκλαδίτικες παραλίες _ μπύρες το μεσημέρι μπροστά στο Κιου , βουτιά και μπάλα στην άμμο το ηλιοβασίλεμα _ ούζο σε κάποια μοναχική και απέραντη παραλία της δυτικής Πελοποννήσου _ πολλές φορές εύχομαι να ξυπνήσω από αυτή τη ζάλη και να έχει έρθει το φθινόπωρο _ το καλοκαίρι ενδείκνυται μόνο για συναυλίες , μπάνιο , σεξ , φλερτ και παρέα _ α , και κανά ωραίο βιβλίο _ ήσυχες μέρες του Αυγούστου στην Αθήνα _ στρίβω ακόμη ένα καρέλια , δυναμώνω τα μπάσα και ονειρεύομαι μια παραλία που θα βρίσκομαι με όλους τους φίλους μου , παλιούς και νέους και θα μιλάμε για ποίηση και πολιτική, ταινίες , Βακαλόπουλο και ό,τι άλλο όμορφο ή άσχημο υπάρχει στις ζωές μας _ μέχρι να μας χτυπήσει ο ήλιος κατακούτελα και να μας ζαλίσει _ a bientot

               

Aριστομένης Προβελέγγιος, Ο Δον Κιχώτης της Οδού Κυκλάδων

Forgotten playlist

     Ένας από τους βασικούς λόγους για τη δημιουργία αυτού του blog ήταν , κατ'αρχήν ,  η δημοσίευση των playlist για την εκπομπή " Songs of love and hate " που διατηρώ μαζί με τον φίλτατο Μάκη Σεραφειμίδη στον ινtερνετικό σταθμό Indieground online radio  .  Eπειδή , όμως , δεν φημίζομαι για τη συνέπειά μου , αυτό έχει γίνει μόνο μια φορά στα δύο χρόνια ! Από σήμερα θα προσπαθήσω να είμαι πιο σωστός και να ανεβάζω τα κομμάτια , αλλά και τα αντίστοιχα links από mixcloud...Πάμε :

Songs of love and hate playlist , 25 April

1. Love Inc. - Life's a gas
2. Steve Parks - Still thinking of you
3. Marvin Gaye - Come live with me angel
4. Rolling Stones - I got the blues
5. Van Morrison - The way young lovers do
6. Bob Dylan - Positively 4th Street
7. The Fresh and Onlys - Summer of love
8. John Cale / Lou Reed - Small town
9. Bill Drummond - Ballad for a sex  god
10. The Triffids - Red Pony
11. To Φως και η Σκιά του - Lemmings
12. Anti Troppau Council - I believe
13. Baby Guru - Marginalia
14. Mary and The Boy/ Felizol - Staring ( Your hand in mine remix)
15. Film Noir - Excuse
16. The Smiths - Rubber ring
17. The Times - Picture Gallery
18. Wipers - Window shop for love
19. Sonic Youth - Youth against fascism
20. Neil Young - I am the ocean

-http://www.mixcloud.com/giannis-perdikis/songs-of-love-and-hate-25-april-indieground-online-radio

                   

"Philomena", το βρετανικό σινεμά στα καλύτερά του

Το "Philomena" είναι η τελευταία ταινία του Stephen Frears που παίζεται ακόμη σε κάποιους κινηματογράφους της Αθήνας. Ο Stephen Frears είναι ένας σκηνοθέτης που έχει πειραματιστεί με αρκετά κινηματογραφικά είδη και κρατάει ψηλά τη σημαία του βρετανικού σινεμά, ήδη, από τη δύσκολη, θατσερική δεκαετία του '80. Mε το "Ωραίο μου πλυντήριο" ("My beautiful launderette") του 1985 έκανε ιδιαίτηρη αίσθηση, καθώς τόλμησε να αποτυπώσει το μωσαικό της τότε βρετανικής κοινωνίας, μέσα από την ιστορία ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού. Το 2000, ο Frears εισέβαλε στα '00s με το υπέροχο " High Fidelity ". H ταινία, βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Nick Hornby, αγαπήθηκε από τους απανταχού λάτρεις της εναλλακτικής ποπ κουλτούρας, των δισκοπωλείων και του βινυλίου (α, και των ωραίων γυναικών), χαρίζοντας στον εξαιρετικό John Cusack , ίσως το ρόλο της καριέρας του . 

O Frears επέστρεψε θριαμβευτικά το 2013 με το "Philomena", μια συναρπαστική δραματική ταινία βασισμένη στην αληθινή ιστορία μιας γυναίκας η οποία βίωσε τον κυνισμό της καθολικής εκκλησίας, καθώς εξαναγκάστηκε να δώσει το παιδί της για υιοθεσία στην Αμερική, ενόσω η ίδια παρέμενε έγκλειστη σε κάποιο καθολικό μοναστήρι στη Μεγάλη Βρετανία. 

H πορεία της Philomena για να ανακαλύψει τα ίχνη του χαμένου γιου της, με τη συνδρομή ενός δημοσιογράφου, καταγράφεται με την ευαίσθητη, αλλά, ταυτόχρονα, διακριτικά χιουμοριστική ματιά του Frears, τόσο ώστε ένα τόσο "βαρύ" θέμα να μην καταντάει αφόρητα μελοδραματικό . 

Το δίδυμο των Judi Dench και Steve Coogan στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι εξαιρετικό, καθώς φέρνει σε αντιπαράθεση δύο διαφορετικούς κόσμους:  αυτόν της ταπεινής, αλλά θαρραλέας Philomena και του "καλογυαλισμένου" (posh) πρώην μεγαλοδημοσιογράφου, που ενσαρκώνει άψογα ο Coogan . O Frears χτίζει την πλοκή γύρω από αυτό το αταίριαστο, φαινομενικά, δίδυμο, αφήνοντας, ταυτόχρονα καυστικές αιχμές για την αλαζονεία της βρετανικής αστικής τάξης (χαρακτηριστική η σκηνή στο αεροπλάνο) . Το ίδιο επικριτικός είναι και απέναντι στην εκκλησία ("Fucking catholics" αναφωνεί σε κάποιο σημείο της ταινίας ο Coogan), αλλά την ίδια στιγμή τονίζει ότι η πίστη είναι ένα αυστηρά προσωπικό θέμα, το οποίο κάθε άνθρωπος νοηματοδοτεί διαφορετικά.  Άλλωστε, η συγχώρεση, ένα θέμα ύψιστης ηθικής σημασίας, είναι ένα από τα στοιχεία που διαφοροποιούν τους δύο ήρωες: η Philomena, παρ'όλα όσα έχει υποστεί από το συντηρητισμό της εκκλησίας, είναι ικανή να συγχωρεί τους δυνάστες της, σε αντιπαράθεση με τον είρωνα και γεμάτο κυνισμό και μισανθρωπία ρεπόρτερ. Ο Frears  αφήνει να εννοηθεί ότι η ευτυχία και η εσωτερική γαλήνη μπορούν να έρθουν μέσα από τη συγχώρεση. Μόνο αυτός που είναι ικανός να δίνει άφεση αμαρτιών είναι και ευτυχισμένος. Με αυτό τον τρόπο, ο Frears αποδομεί την εικόνα του αστού δημοσιογράφου με την πολυτελή BMW, ο οποίος , at the end of the day, παίρνει μαθήματα ζωής από αυτή τη λαικής καταγωγής γυναίκα .

Τέλος, όσον αφορά στη μουσική της ταινίας, ο Αlexandre Desplat, υπογράφει ένα λιτό, ορχηστρικό soundtrack, το οποίο συνοδεύει διακριτικά, αλλά όχι αδιάφορα την ταινία, δίνοντας στα σημεία που απαιτείται την απαραίτητη δραματικότητα .

                            

Jori Ivens - Regen ( Rain )

 

Κυριακή, βράδυ

           

                 

Aφορισμοί

 

           "Πρέπει να μοιάζω μ'αυτό που αγαπάω. Διεκδικώ ( κι αυτό με κάνει να ηδονίζομαι ) μια ομοιότητα ουσίας ανάμεσα στον άλλον και σε μένα. Εικόνα, απομίμηση: κάνω όσα περισσότερα πράγματα μπορώ σαν τον άλλον. Θέλω να είμαι ο άλλος, θέλω αυτός να είναι εγώ  σα να ήμαστε ενωμένοι, κλεισμένοι μέσα στον ίδιο σάκο από ανθρώπινο δέρμα, και το ρούχο να μην ήταν παρά το λείο περίβλημα αυτής της συμφυούς ύλης από την οποία είναι φταγμένο το ερωτικό Φαντασιακό μου" (Μπαρτ) . Και : "Oταν μια γυναίκα ποθεί, δεν ποθεί κατά βάθος τον ίδιο της τον εαυτό; Κι όταν εμείς ποθούμε μια γυναίκα, αυτό που ποθούμε δεν είναι να είμαστε αυτή η γυναίκα ; " (Ανρί - Φρεντερίκ Μπλαν) . Το ερωτικό παραλήρημα είναι άραγε ο ήχος του ανέφικτου καθρεφτίσματος ;

Ευγένιος Αρανίτσης , " Φυσική" ( Εκδ. Ίκαρος )